مرخصی یک ماهه ‌کارگران ایران صدرای بوشهر
ايلنا .دوشنبه, ۱۸ آبان ۱۳۸۸ – ۰۹ نوامبر ۲۰۰۹ – ۰۴:۳۱
به دنبال اتمام مهلت یکساله پرداخت مستمری بیمه بیکاری به کارگران ایران صدرای بوشهردر هفته گذشته،کارفرما این‌کارگران را برای یک ماه به مرخصی فرستاد. به دنبال اتمام مهلت یکساله پرداخت مستمری بیمه بیکاری به کارگران ایران صدرای بوشهردر هفته گذشته،کارفرما این‌کارگران را برای یک ماه به مرخصی فرستاد. عیسی محمد کمالی دبیر اجرایی خانه کارگر بوشهردر گفت‌وگو با خبرنگار ایلناگفت: کارگران شرکت ایران صدرا هفته گذشته پس از یکسال دریافت مستمری بیمه بیکاری به کارخانه بازگشتند اما کارفرما آنها برای یک ماه دیگر به مرخصی فرستاد. وی افزود: در این یکسال که کارخانه ایران صدرا به منظور تغییر ساختار و بازسازی تعطیل شده بودکارفرما نیز به دلیل فروش شرکت صدر،ا تغییر کرد. وی با یادآوری اینکه در گذشته حداقل۱۲۰۰ تا ۲۰۰۰ کارگر در کارخانه صدرا مشغول به کار بوده اند. گفت: کارگران امیدوارند که صاحب جدید کارخانه برخلاف صاحب قبلی در پی تسویه حساب با آنها نباشد.
به گفته کمالی، کارگران ایران صدرا که از ابتدای سال ۸۶ با بحران مواجه شدند امیدوارند مالک جدید بتواند آرامش از دست رفته را به آنها بازگرداند. کارخانه ایران صدرا در زمینه ساخت کشتی و سکوهای دریایی فعالیت دارد و درابتدای سال ۸۶، با اخراج گسترده کارگران قراردادی خود در زمره کارخانه‌های بحرانی قرار گرفت. این کارخانه سرانجام سال گذشته باقیمانده کارگران خود را به بیمه بیکاری معرفی کرد. 

 
تظاهرات اعتراضی کارگران کنف کار رشت

تعداد زیادی از کارگران شرکت کنف کار در مقابل استانداری گیلان اجتماع کردند و دست به تظاهرات زدند. هدف تظاهرات اعتراض به تعویق دستمزدها و نابسامانی وضعیت اشتغال بود. اجتماع کنندگان می گفتند که 5 سال است دستمزدهای خویش را دریافت نکرده اند. در طول این 5 سال وضع اشتغال آنان در دنیایی از سردرگمی و بلاتکلیفی غرق بوده است. به طور مستمر و همراه با هر اعتراض به آنان قول داده اند که این وضع تغییر خواهد کرد اما با گذشت 5 سال هیچ کدام از این وعده و وعیدها در هیچ سطحی جامه عمل نپوشیده است. کارگران ادامه می دهند که زمانی در اینجا جمعیت وسیعی کارگر کار می کردند، استثمار می شدند و سودهای کلان تولید می نمودند. با همه این ها، سرمایه داران در جستجوی سودهای بازهم سرشارتر و انبوه تر، میلیاردها تومان حاصل کار و استثمار ما را به جای دیگر بردند. این شرکت و استثمار فرساینده و کشنده ما را معبری برای سرمایه گذاری های نجومی تر کردند  و در همین راستا ما را به جهنم بیکاری و گرسنگی و بدبختی پرتاب کردند. کارگران می گویند 5 سال است که حقوق نمی گیریم. نان خالی برای فرزندان خویش نداریم. قادر به پرداخت اجاره بهای خانه های مان نیستیم. پول دکتر و دارو نداریم. شهریه مدارس بچه های مان را نمی توانیم بپردازیم. یک دنیا بدهکاریم. از زمین و زمان آماج اهانت و توهین و تهدید طلبکاران هستیم. زندگی نمی کنیم. لحظه به لحظه شکنجه می شویم. در همه این 5 سال اعتراض کرده ایم. وعده و وعید شنیده ایم و دروغ بودن همه قول ها و قرارهای دولت سرمایه داران را تجربه کرده ایم. با  این همه، باز هم ادامه می دهیم و خواستار دریافت همه دستمزدهای 5 ساله خود و بازگشت به کار هستیم

منبع: هرانا 

17 آبان 88 

تحصن رانندگان اخراجی سازمان اتوبوسرانی زنجان

به گزارش منتشره در روز دوشنبه 18 آبان ماه، جمعی از رانندگان سازمان اتوبوسرانی زنجان در اعتراض به اخراج و عدم پاسخگویی کارگزاران رژیم به خواست ‌های خود تحصن کردند.

بیش از 50 نفر از رانندگان سازمان اتوبوسرانی زنجان در اعتراض به صدور احکام اخراج و واگذاری خطوط اتوبوسرانی به بخش خصوصی بدون توجه به حقوق رانندگان، با تحصن در یکی از کوچه‌های منتهی به محل ساختمان استانداری استان زنجان خواستار رسیدگی هر چه سریعتر به مشکلات خود شدند.

دوشنبه ١٨ آبان ماه  ١٣٨٨ _ 09  نوامبر 2009

اخراج جمعی از کارگران شرکت اسید سیتریک کرمانشاه

به گزارش کمیته هماهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری شرکت کیمیای غرب گستر وابسته به شرکت سرمایه گذاری اسید سیتریک کرمانشاه 110 نفر از کارگران خود را اخراج کرده است.

بر پایه گزارش کمیته هماهنگی این شرکت در اوایل سال جاری به شرکت “شستا” شرکت سرمایه گذاری سازمان تامین اجتماعی واگذار گردید. این معامله در حالی انجام گرفت که از مهرماه سال گذشته تاکنون حقوق کارگران پرداخت نشده است و شرکت شستا در اولین اقدام خود 110 نفر از کارگران را اخراج کرد.

دوشنبه ١٨ آبان ماه  ١٣٨٨ _ 09  نوامبر 2009

اطلاعيه در مورد مطلب مندرج در وبلاگ سنديکای کارگران هفت تپه در روز ۱۱ آبانماه ۸۸ مطلبی با عنوان ” دست از سر ما برداريد ” به قلم آقای رضا رخشان در وبلاگ سنديکای کارگران نيشکر هفت تپه درج شد که مطالبی عليه تعدادی از فعالين کارگری نوشته شده بود و همچنين مطالب ديگری درباره ی موضوعات ديگری ، عنوان شده بود. اکنون که اين خطوط را مينويسم در ساعت ۲:۳۰ عصر پنجشنبه ۱۴ آبان ۸۸ ، خبر دستگيری چند تن از اعضای سنديکا را به من داده اند و با توجه به اينکه دستگيری من نيز اتفاق خواهد افتاد ،نميدانم چه اندازه زمان خواهم داشت که سر فرصت به مطلب درج شده يا مطالب ديگر بپردازم اما لازم ديدم برای کارگران هفت تپه و ديگر کارگران و فعالان کارگری روشن کنم که مطالب عنوان شده از طرف آقای رضا رخشان در مطلب “دست از سر ما برداريد” ،صرفا نظريات شخصی ايشان بوده و به هيچ وجه بازگو کننده ی نظريات اعضای هيات مديره و سنديکای کارگران نيشکر هفت تپه نميباشد. همچنين نظريات ايشان نميتواند به عنوان بخش روابط عميمی سنديکا نيز تلقی شود زيرا در اين صورت هم نياز به بحث و تصويب درهيات مديره را دارد. به هر حال، موارد ذکر شده توسط ايشان صرفا نظريات شخصی ايشان است و به هيچ وجه نظر سنديکا ی کارگران نيشکر هفت تپه نميباشد. لازم به ذکر است که در ايام حبس ، اينجانب از طريق تماس تلفنی با همسرم و ديگر دوستان در جريان ايميل ها و مطالب ارسالی به سنديکا قرار خواهم گرفت و در صورت لزوم اعلام موضع يا پاسخ به موارد و مطالب لازم را خواهم داد. لذا ، با تماس با ايميل اينجانب امکان تماس با بنده و پاسخگويی من برقرار خواهد بود. اميدوارم که کارگران هفت تپه و ديگر کارگران با حمايت از نمايندگان خود و ساير کارگران ايران با سعی در اتحاد بيشتر و پرهيز از هرگونه تفرقه، برای دفاع از کارگران زندانی قدم های استواری در راه تلاش برای ايجاد تشکل های مستقل خود بردارند. به اميد همبستگی هر چه بيشتر کارگران علی نجاتی رئيس هيات مديره سنديکای کارگران نيشکر هفت تپه ساعت ۲:۳۰ ظهر – ۱۴ آبانماه ۸۸

صنایع نساجی و پوشاک سال های متوالی است که با بحران روبه رو است، زمانی در ایران و چین و زمانی دیگر در ویتنام، کره، ترکیه، مصر، پاکستان، هند و به ویژه بنگلادش. اکثریت کارگران این صنایع را زنان و د رمواردی کودکان تشکیل می دهند. این دو بخش از صنعت مکمل یک دیگر هستند. در صنعت نساجی دو دسته از کشورها مسلط اند: کشورهای صنعتی اروپای غربی و کشورهای درحال رشد به ویژه چین و کشورهای فقیر و مقروض. صنعت نساجی برای صنعت پوشاک و مصارف خانگی تولید می کند. در این صنایع یک زنجیره تولیدی وجود دارد که از ماده خام که می تواند پنبه یا آکریل یا ابریشم یا مواد دیگر باشد شروع می شود. بازار مواد خام و چگونگی تعین قیمت در آن ها مثل مواد خام دیگر بازهم زیر سلطه کنسرن های فراملیتی است و مهم نیست که در کجا تولید شوند. نصیب مردم کارگر این مناطق از تولید در این بخش صنعتی شرایط بسیار نامساعد کار، مزد بخور و نمیر، و مسمومیت با سم پستیسید که ده ها سال است مصرف آن در کشورهای صنعتی ممنوع شده اما بازهم تولید می شود و به کشورهای تولید کننده مواد خام صادر می شود و کارگران را که بسیاری از آن ها کودک هستند مسموم می کند و بسیاری را می کشد. سپس در زنجیره تولید همراه با لباس دوباره به کشورهای صنعتی که در این سال ها سطح زندگی مردم در اثر بیکاری، سقوط دستمزدها، کاهش خدمات اجتماعی و امکانات جمعی پایین آمده و مشتریان پروپا قرص این محصولات شده اند بر می گردد و سبب بیماری های پوستی و در مواردی اختلالات شدید عصبی و حتی مرگ می شود.

ماده خام به نخ و سپس به پارچه تبدیل می شود که در این جا طراحی و رنگ انجام می شود که خود متخصصان ویژه و رقابت بین آن ها را به همراه دارد. سپس پارچه به بخش طراحی لباس می رود. در بخش لباس های با کیفیت بالا تولید به شیوه انبوه انجام نمی گیرد زیرا مصرف کنندگان ویژه دارد و محدود است. اما بیشترین تبلیغات و نمایش در این محدوده انجام می شود که به صورت شوهای مد جدید، خوراک مجلات و فرستنده های تلویزیونی است. و بالاخره تولید. در فاصله ی تولید تا مصرف نقش تاجران و واسطه های خرید و فروش عمده می شود. آن ها سعی می کنند تولیدات انبوه این کارگاه ها را به ناچیزترین قیمت بخرند و این به معنی پایین و پایین تر آمدن دستمزد کارگران است. آن ها معمولا ضرب العجلی برای تولید تعین می کنند، مثلا در فاصله کوتاهی قبل از کریسمس یا نوروز خودمان خواهان مقادیر بالای کالا می شوند. تاوان آن را باید کارگران با ساعات اضافی کار، گاه تا 18 ساعت در روز بپردازند که در بسیاری مواقع اضافه دستمزدی هم دریافت نمی کنند یا مقادیر ناچیزی دریافت می کنند. هر چه فاصله از ماده خام به تاجر کمتر باشد و زود تر به بازار برسد تقاضای بیشتری را به دست خواهد آورد.

صنعت پوشاک یک صنعت کاربر با دستمزد پایین است به همین سبب در تقسیم کار جهانی و به ویژه بعد از دهه 1990 به کشورهای در حال رشد و یا فقیر پرجمعیت واگذار شده است. در پوشاک با کیفیت بالا به تکنولوژی مدرن نیاز است. معمولا دستمزدها نیز بالاست و لباس های با طراحی بالا و گران تولید می شود. رقابت در این بخش به توانایی در تولید طرح های جدید و قابل رقابت وابسته است. بازار این تولیدات نیز در کشورهای صنعتی و مختص مناطق خاصی ازاین کشورهاست. طبق آمار سازمان تجارت جهانی جمعیت شاغل در صنعت نساجی و پوشاک در کشورهای صنعتی در مقابل کشورهای جنوب آسیا و دیگر کشورهای درحال رشد بسیار کاهش یافته است، به نحوی که در سال 1995 در ایالات متحده 688 هزار نفر شاغل بخش نساجی در سال 2002 به 489 هزار نفر رسید. در آلمان از 261 هزار به 146 هزار، در ایتالیا از 332 به 335 هزار با کمی افزایش، در فرانسه از 134 به 139 هزار و در انگلیس از 188 هزار شاغل به 120 هزار نفر رسید. در بخش پوشاک به ترتیب: از 814 به 358 هزار، در آلمان از 122 هزار به 105 هزار، در ایتالیا از 274 به 198 هزار، در فرانسه از 137 هزار به 81 هزار و در انگلیس از 173 هزار به 78 هزار شاغل رسید. در دسته کشورهای در حال رشد وضع دائما در حال تغییر است، زیرا کنسرن ها به محض این که کارگران با بالا رفتن آگاهی اقدام به سازمان دهی خود و طلب حق و حقوق می کنند و دستمزدها کمی بالا می رود آن ها بساط تولید را جمع می کنند و به کشوری می روند که در آن هنوز این مسایل مطرح نیست و نیروی کار به ثمن بخس به دست می آید.

نوع دیگر تولید انبوه با کیفیت پایین است مثل تولید تی- شرت یا انیفورم و لباس های ارزان. کارخانه های این بخش معمولا در کشورهای در حال رشد قرار دارند و تولید برای صادرات انجام می شود. البته با توجه به این که این کشورها معمولا جمعیت بالا دارند بازار داخلی نیز یک مصرف کننده  بزرگ همین تولیدات است. معمولا در کارخانه های این بخش از صنعت کارگران زن استخدام می شوند، زیرا می توانند به آن ها دستمزدهایی پایین تر از مردان و یا دستمزدهای مرسوم بدهند. به دلیل نیاز شدید به این درآمد ناچیز معمولا مطیع اند و شرایط غیرانسانی کار را تحمل می کنند. سطح سواد و آگاهی در آن ها پایین است. تجربه کار جمعی ندارند و با قوانین مربوط به کار آشنا نیستند. این کارگران معمولا کارگران نیمه ماهر و یا ساده هستند – گرچه هرکدام بعد ازمدتی در کار خود مهارت پیدا می کنند اما اغلب به عنوان کارگران ساده در نظرگرفته می شوند- و کار به صورت زنجیره ای انجام می شود، یعنی هر گارگر بخشی از کار را با سرعت انجام می دهد و بلافاصله آن را  برای ادامه کار به دیگری می سپارد. سرعت کار و شدت استثمار در این کارخانه ها غیرقابل تصور است. فیلم”China Blue ” این روند را و هم بیگانگی کارگر با تولیدات خود را به وضوح کامل نشان می دهد. آن گونه که گزارش شده کارگران اجازه حرف زدن با هم را ندارند. اجازه رفتن به توالت را ندارند. اجازه حامله شدن را ندارند وگرنه اخراج خواهند شد. معمولا بیمه نیستند و قوانین کار شامل آن ها نمی شود. هروقت کارفرما بخواهد آن ها را اخراج می کند. دستمزدهای ناچیز آن ها گاه ماه ها پرداخت نمی شود و در بسیاری موارد بالا کشیده می شود. معمولا مورد سوء استفاده و آزاد و اذیت جنسی قرار می گیرند. ساعات کار ثابتی ندارند و در مواقعی که نیاز بازار بالا باشد تنها چند ساعت می توانند در همان کارگاه ها استراحت کنند زیرا رفت و برگشت از محل کار به خانه و برعکس وقت گیر است. این تولیدات به کنسرن های بین المللی وابسته اند و بین تولید کننده و این کنسرن ها تجاری از دو طرف فعال اند. معمولا مصرف کننده برای خرید این تولیدات پول کمی می پردازد اما در عوض باید مکررا لباس بخرد. تبلیغات و مد نقش موثری در تداوم خرید این کالاها دارند.

یک شبکه جهانی در صنعت پوشاک وجود دارد. در سال 2001 بنا بر آمار سازمان تجارت جهانی WTO آسیا با 89.29 میلیارد دلار، اروپای غربی با 57.22 ، آمریکای لاتین با 22.62 و آمریکای شمالی با 10.71 میلیارد دلار در راس این شبکه قرار داشتند. قدرت های بزرگ بازار پوشاک در ایالات متحده عبارتند از سی یرز، ک- مارت، پنی و وال-مارت؛ در آلمان کاراشتات، کووله- فعلا ورشکست شده و کالاهایش را حراج کرده و 15 هزار کارگر آن بعد از دو ماه و پایان فروش به ارتش بیکاران خواهند پیوست-/ زین- این فروشگاه نیز در بسیاری از شهرهای آلمان بسته شده است، مترو/ کافهوف و پ اند ث؛ قدرت های بین المللی پوشاک عبارتند از C&A هلندی وH&M  سوئدی. ده کشور مهم صادر کننده محصولات نساجی2001: مراکش، رومانی، فیلیپین، سریلانکا، ایتالیا، جمهوری چک، ویتنام، اندونزی و تایلند. ده کشور مهم صادر کننده پوشاک2001: سریلانکا، ویتنام، فیلیپین، مراکش، رومانی، جمهوری چک، فرانسه، کانادا و ایتالیا. کشورهایی نظیر چین و هند به این دلیل در زمره این ده کشور نیستند که به علت جمعیت زیاد آن ها بخش زیادی از تولیدات در داخل کشور مصرف می شود.

 اعتراضات کارگران تولید پوشاک در بنگلادش       *

صبح زود روز شنبه 31 اکتبر چند صد کارگر کارخانه پوشاک نیپون در ارشاد ناگر بنگلادش که اکثرشان زن هستند برای کار و دریافت سه ماه حقوق پرداخت نشده خود به در کارخانه آمدند اما مشاهده کردند که مدخل ورودی کارخانه توسط نیروهای پلیس، نیروهای شبه نظامی لباس شخصی بسته شده و مانع ورود آن ها شده اند. در اعلامیه ای که به در چسبانده شده بود به اطلاع کارگران رسید که به خاطر بحران جهانی و موارد دیگر!! کارخانه از 31 اکتبر تا 28 نوامبر بسته خواهد بود و آن ها باید روز 10 نوامبر برای گرفتن دستمزد عقب افتاده خود مراجعه کنند. کارگران که به خوبی این شگردها را می شناسند و وعده های سرخرمن کارفرمایان را تجربه کرده اند زیر بار نرفته خواهان ورود به کارخانه شدند که با ممانعت نیروهای سرکوب مواجه شدند. با گذشت زمان، کارگران دیگر نیز به آن ها اضافه شدند و مردم محل نیز به حمایت از کارگران به آن ها پیوستند و جمعیت معترض به چند هزار نفر رسید. جمعیت برای بستن بزرگ راه داکا- مایمنسیک حرکت کرد و راه را مسدود کرد. سپس چند لاستیک ماشین به آتش کشیده شد. صدها پلیس و نیروهای شبه نظامی لباس شخصی و نیروهای انتظامی به مقابله با کارگران و حامیانشان پرداختند و به طرفشان  تیراندازی کردند و گاز اشک آور انداختند. کارگران نیز با آجر و سنگ به مقابله پرداختند. شدت درگیری افزایش یافت و و تا عصر شنبه ادامه داشت. در درگیری های متقابل سه نفر از معترضان در اثر تیراندازی کشته و 100 نفر زخمی شدند. 16 پلیس نیز زخمی شدند. رئیس پلیس منطقه ضمن اعلام این که اوضاع کاملا غیرقابل انتظار بود و اگر مالک کارخانه قبلا با کارگران صحبت می کرد کار به این جا نمی کشید به روال معمول همه سرکوبگران ادعا کرد که کارگران این کارها را نکردند بلکه افراد خارجی غیرکارگر در میان شان نفوذ کردند و با پلیس درگیر شدند و از کوکتل مولوتف و مواد آتش زا استفاده کردند!! در حالی که هیچ کس دیگر این ادعا را تایید نکرد و آتشی جز آتش شلیک اسلحه نیروهای پلیس و لاستیک های آتش زده شده نبود. او همچنین ادعا کرد که این حرکت اعتراضی و درگیری با پلیس از خارج سازمان دهی شده بود، چیزی که در همه حرکت های اعتراضی کارگری و مردمی ادعا می شود. گویی کارگرانی که به خوبی نظم تولیدی سرمایه داران را پیش می برند توانایی خود سازماندهی ندارند و نمی توانند قدرت خود را به نمایش بگذارند. آن چه مسلم است این یک حرکت خود به خودی و ناشی از احساس تحقیر توسط کارفرما و عوامل سرکوب حامی آن ها بود. چرا کارگران باید ماه ها بدون دستمزد کار کنند؟ کارکردن به معنی گردش چرخ تولید است. این گردش به معنی تولید کالا، فروش آن به خریدار و برگشت پول کالا به چرخه تولید برای تولید بعدی یعنی سرمایه شدن پول است. وقتی این روند به پایان می رسد ارزش اضافی واقعیت می یابد یعنی کارپرداخت نشده یا مرده کارگر- که در این صنایع به دلیل شدت استثمار بسیار بالاست و کار پرداخت شده که همان دستمزد باشد بسیار پایین است – به سرمایه دار بازمی گردد و سرمایه به اصطلاح آن ها خودافزا می شود. پس چرا دستمزد کارگری که کارش را به کارفرما به صورت اعتبار بدون بهره بلکه با اضافه شدن مساعده داده است و بعد از یک ماه فقط بخشی از آن را می خواهد پرداخت نمی شود؟ چرا کارگران در حالی که به این امر واقفند، تن به این کار می دهند و مانع کلاه برداری سرمایه دار نمی شوند؟ چرا اقدام به جلوگیری از خروج کالاهای تولیدی و کنترل خرید و فروش و حساب و کتاب شرکت ها و کارخانه های مربوطه نمی کنند و همواره چند بار از یک سوراخ گزیده می شوند؟ این ها سئوالاتی است که پاسخ شان مثل روز روشن است اما، با وجود این، این کارگران اند که باید به تجزیه و تحلیل آن ها بپردازند و تکلیف خود را با سرمایه، سرمایه دار و نیروهای سرکوب حامی سرمایه روشن کنند و شیوه های برون رفت از آن را بیازمایند و خود را برای مبارزه با آن سازمان دهند.

فریده ثابتی

7 نوامبر 2009

* منبع خبر:Libcom.org

  اتحاد بين المللى در حمايت از کارگران در ايران کارگران !

 تا به امروز چهار نفر از اعضای هیات مدیره ی سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه به نامهای فریدون نیکوفرد،جلیل احمدی،قربان علیپور و محمد حیدری مهر روانه ی زندان شده اند و هم اکنون در زندان دزفول محبوس میباشند. دستگاه قضایی در چند روز اینده ، دوره ی حبس مرا نیز به من تحمیل خواهد کرد. ما برای به دست آوردن حقوق خود و دفاع از مطالبات بر حق کارگران هفت تپه و به دست اوردن کمترین امکانات معیشت و حقوق انسانی تلاش کرده ایم.اما ما محکوم و زندانی میشویم. ما در چند روز پیش نیز نامه ای سرگشاده به سازمان جهانی کار نوشتیم و رونوشت آن را به تمام نهاد های کارگری و حقوق بشری و رسانه ها ، ارسال کردیم. ما میدانیم که انها از بی حقوقی که بر کارگران ایران تحمیل میشود با خبر هستتند. میدانیم که قرار نیست کسی جز خود کارگران به داد ِ خودشان برسد.اما ما اتمام حجت کردیم و از انان پرسیدیم که آیا بیخبرید ؟ آیا اقدامی خواهید کرد ؟ میدانیم که نتیجه ،اقدام موثری از سوی انان نخواهد بود. ما میدانیم که ایجاد تشکل های مستقل کارگری حق مسلم کارگران است . در حالی که کارفرماها آزادانه تشکل دارند ، کارگرانی که تشکل های مستقل کارگری خود را بنا میکنند محکوم و زندانی میشوند. ما اعتقاد داریم به جز تلاش های خود کارگران و اتحاد و همبستگی میان انان ، ما کارگران موفق نخواهیم شد به خواسته ها و مطالبات خود دست یابیم. من و دیگر همکارانم در سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه ، برای مدت شش ماه در زندان محبوس خواهیم بود. در مدت هشت ماه ای که من را از کار اخراج کرده بودند کم نبودند کارگرانی که علاوه بر حمایت های روحی خود ،در حد توانشان کمک های مادی کردند.این کمک ها اگر چه بسیار کمتر از حقوق دریافتی سابق من بود اما برای من از هزاران هزار کمک دیگر با ارزش تر بود زیرا نشان از ان داشت که کارگران به درستی میدانند که من و دیگر همکارانشان برای دفاع از حقوق انان تلاش میکرده ایم.به همین خاطر من بنا بر اعتقادم تنها کمکی که دریافت کردم کمک از کارگران بود.مبلغ ان اگرچه کمتر از حدی بود که حتی سطح زندگی سابق مرا حفظ کند اما ،بسیار با ارزش بود. این کمک ها به جای هر نهاد و مکان و کسان دیگری مرا مدیون به همکاران کارگر من میکرد. امیدواریم که این امر به شکل یک سنت کارگری در میان دیگر کارگران رواج پیدا کند. تا روزی که فقط من اخراج شده بودم ، به همان کمک های دوستان ِکارگر آشنا با خود بسنده کردم.اما امروز علاوه بر من چهار کارگر دیگر نیز از دریافت حقوق خود محروم میشوند. دوستان زیادی پرسیده اند که کارگرانی که امکان تماس چهره به چهره با خانواده های این پنج کارگر زندانی را ندارند چگونه میتوانند برای همبستگی کارگری ، کمک های مالی خود را برای رساندن به خانواده هایشان به انان برسانند. در ساعت 11:45 امروز پیش از انکه دو نفر دیگر از دوستانم به دادگاه و زندان فرستاده شوند ،با اخرین تماس و توافقی که با انان و دیگر همکارانم انجام شد ، قرار بر این شد که شماره حسابی به نام اینجانب اعلام شود تا کمک های مالی ارسالی از سوی کارگران به آن واریز شود و از آن طریق ، مبالغ ِ کمک شده به خانواده های این پنج کارگر پرداخت شود.(که این شماره حساب متعاقبا اعلام میشود ) ما میخواهیم به جای هر کمک مالی از هر طریق ، فقط و فقط از حمایت های کارگری برخوردار شویم. کارگران ! امروز ، روز حمایت از کارگرانی است که در هفت تپه برای احقاق مطالبات کارگری، تلاش کردند و از سوی کارگران هفت تپه به نمایندگی در یک تشکل مستقل انتخاب شدند و امروز تنها به خاطردفاع از حقوق کارگری خود به زندان محکوم شده اند. بدون شک ،فردا و فرداهای بعد که ما در زندان نباشیم ،ما نیز در انجام این وظیفه ی کارگری سهیم خواهیم بود. پیشاپیش از حمایت ها و تلاش های کارگران هفت تپه و دیگر کارگران تشکر میکنم و امیدوارم با اتحاد و همبستگی هر چه بیشتر در راه ایجاد تشکل های مستقل کارگری خود تلاش کنیم تا بتوانیم به حقوق و خواسته های برحق خود دست پیدا کنیم.

به امید اتحاد روزافزون کارگران

 علی نجاتی رئیس هیات مدیره ی سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه

 شنبه 16 ابان ماه 88

اتحاد و همبستگی سندیکائی فرانسه “سود”

متن فرانسوی سوم نوامبر 2009 آ

قای سفیر جمهوری اسلامی ایران اتحاد و همبستگی سندیکائی فرانسه “سود” اطلاع یافته است که چندین فعال و از جمله مسئولین سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه دستگیر، تنبیه، جریمه و زندانی شده اند که از میانشان مسئولینی چون علی نجاتی، جلیل احمدی، فریدون نیکوفرد، قربان، محمد علیپور مهر بچشم میخورند.م فشار و احتناق مذکور بر خلاف بیان و نظر در اساسنامه سندیکاهای مستقل کارگری است که اهدافشان برای دفاع از مزدبگیران در کشور شماست.م اتحاد و همبستگی سندیکائی “سود” قویا اعتراض خود را نسبت به خفقان علیه این سندیکا و فعالینش اعلام میدارد.م اتحاد و همبستگی سندیکائی از مقامات مسئول جمهوری اسلامی ایران تقاضا مینماید که به حقوق پایه ای و اساسی کارگران در رابطه با آزادی و حق تشکل سندیکائی و نیز حق اعتصاب احترام بگذارند.م آنیک کوپه نماینده و سخنگو سایت چشم انداز کارگری اعتراض سنديکاى س ژ ت – آدسه آ به نقض حقوق سندیکایی و آزادی های دمکراتیک کارگران ایرانی

 اتحاد بين المللى در حمايت از کارگران در ايران

November 07, 2009 

سندیکای س ژ ت – آدسه آ بزانسون

- 6 نوامبر 2009

جناب سفیر ایران در فرانسه سفارت جمهوری اسلامی ایران آقای سفیر، باردیگر نقض آزادی های سندیکایی و تلاش های حکومت ایران برای سرکوب اتحادیه های مستقل تبدیل به یک عامل نگران کننده در زمینه حقوق بنیادین در ایران شده است. اتحادیه ما اطلاع یافته است که فشارهایی روی فعالان اتحادیه ی کارگران هفت تپه صورت گرفته است،بخصوص نسبت به «علی نجاتی»، «فریدون نیکوفر»، «جلیل احمدی» و«رضا رخشان» که تنها به دلیل فعالیت های سندیکایشان به حبس محکوم شده اند. دیروز 5 نوامبر ما از بازداشت و زندانی شدن جلیل احمدی و فریدون نیکوفر مطلع شدیم. ما این نقض حقوق سندیکایی و آزادی های دمکراتیک کارگران ایرانی را تقبیح کرده و رفتار حکومت را که تلاش دارد فعالیت های سندیکایی مستقل را با قدرت دولتی خفه کند به شدت محکوم می کنیم. ما می خواهیم که فشار بر فعالان سندیکایی متوقف شود و این افرداد هرچه سریعتر تبرئه و آزاد شوند. با احترام از طرف سندیکای س ژت – آدسه آ پاسکال دکامپ – نماینده ی سندیکایی

ترجمه و تکثیر از «اتحاد بین المللی درحمایت از کارگران در ایران

» www.etehadbinalmelali.com Besançon, le 6 novembre 2009 Monsieur l’Ambassadeur d’Iran en France Ambassade De La République Islamique d’Iran 4 avenue d’Iena 75116 PARIS CGT ADDSEA c/o UL CGT 4 bis, rue Léonard de Vinci 25000 Besançon cgt.addsea@gmail.com Monsieur l’Ambassadeur, Une fois de plus les violations des libertés syndicales et les tentatives du gouvernement iranien de réprimer le syndicalisme indépendant constituent un élément inquiétant du paysage des droits fondamentaux en Iran. Notre syndicat a eu connaissance des pressions sur les militants du Syndicat des travailleurs d’Haft-Tapeh, en particulier à l’encontre de Ali Nejati, Feridoun Nikoufar, Jalil Ahmadi et Reza Rakhshan, condamnés à des peines de prison ferme pour leur seule activité syndicale. Hier, jeudi 5 novembre, nous avons appris l’arrestation et l’incarcération de Jalil Ahmadi et de Feridoun Nikoufar. Nous ne pouvons que dénoncer cette nouvelle violation des droits syndicaux et des libertés démocratiques des ouvriers d’Iran et condamnons sans retenue l’attitude du gouvernement qui cherche à asphyxier les activités syndicales indépendantes en utilisant la force étatique. Nous exigeons l’arrêt de la pression sur les militants syndicaux, la libération et la relaxe immédiates de tous les militants syndicaux. Recevez, Monsieur l’Ambassadeur, nos salutations. Pour la CGT-ADDSEA Pascal Descamps, Délégué Syndical

کارگران شرکت فرا دانش سنوات و مرخصی های پرداخت نشده!

 بنا به خبر دريافتى٬ هم اکنون با گذشت 7 ما ه از سال بیش از 100 نفر از کارگران شرکت فرادانش موفق به دریافت مبالغ سنوات و مرخصی های استفاده نشده خود آن هم مربوط به سال پیش نشده اند. طباطبائی سرمایه دار بزرگ و مدیر فرا دانش بارها در جواب اعتراض کارگران گفته است: خیالتان راحت باشد٬ پولهای شما در سیستم اداری ما محفوظ است! و توجيهات ديگر… یکی از کارگران میگفت: ما نیازی به وکیل و قیم برای نگه داری از حداقل دستمزدهای ناچیزمان نداریم. آن هم دستمزدهای ناچیزى که هم اکنون خانواده های ما برای گذران روزانه از اجاره خانه گرفته تا هزار بدبختی دیگر به آن محتاجند . البته منظور منظور جناب نامحترم طباطبائی از محفوظ بودن دستمزدهای پرداخت نشده کارگران چیزی دیگریست. محفوظ بودن دستمزدهای بالا کشیده شده کارگران یعنی انباشته شدن حسابهای بانکی و شکمهای فربه حضرات برای دلالی و سود آوری بیشتر. آن هم به بهای تحمیل فقر و گرسنگی هر چه بیشتر به زندگی کارگران و خانواده های محرومشان ! شرکت فرادانش با بیش از 100 کارگر قراردادی سفید امضا، با قراردادهای یک طرفه و دستمزدهای 264 هزار تومانی٬ کارش کنترل کیفیت برخی از محصولات سایپا و ایران خودرو است. دفتر مرکزی شرکت واقع در خیابان نجات الهی تهران و عمدتا کارگران این شرکت در بخشهای صنعتی مختلف سایپا و ایران خودرو مشغول به کارند

برگرفته از سایت کارگران ایران خودرو

تجمع اعتراض آمیز کارگران حاجی آباد هرمزگان

گزارش منتشره حاکی است 45 کارگر شرکت بخش نظافت و فضای سبز شهر حاجی آباد هرمزگان در اعتراض به اخراج خود در مقابل شهرداری و فرمانداری این شهر دست به تجمع اعتراضی زدند. کارگران معترض شرکت طرف قرارداد شهرداری حاجی آباد در این تجمع اظهار داشتند که از ابتدای آبان ماه به دلیل اتمام قرارداد شرکت یاد شده با شهرداری این شهر کار خود را از دست داده اند. سایت پیام پافشاری دولت برای حفظ ماده‌ای که افزایش حقوق را لغو می‌کند در حالی که فشار عمده افزایش تورم را حقوق‌بگیران ثابت از جمله کارگران و کارمندان تحمل می‌کنند، دولت در صدد بود که افزایش چند درصدی سالانه حقوق این اقشار را هم در پنج سال آینده متوقف کند… این در حالی است که با تورم 20 درصد کنونی، این اقشار به سختی گذران زندگی می‌کنند و معلوم نیست با تورم 40 تا 60 درصدی حاصل از هدفمند کردن یارانه‌ها و افزایش نیافتن حقوق، تکلیف این اقشار چگونه خواهد بود؟ هرچند با حذف ماده 14 طرح هدفمند کردن یارانه از سوی کمیسیون ویژه طرح تحول اقتصادی مجلس، آثار ناشی از فشارهای حاصل از اجرای این ماده قانون هدفمند کردن یارانه‌ها، موقتاً از سر مردم برداشته شد، اما اطلاع‌رسانی نکردن دولت در این زمینه و همچنین پافشاری طرفداران دولت به بازگشت این ماده جای تأمل دارد! به گزارش خبرنگار «تابناک»، رئیس‌جمهور و طرفداران دولت که همواره از حمایت از قشر مستضعف به ویژه کارمندان دولت و کارگران سخن به میان می‌آورند، خواسته یا ناخواسته با اجرای این ماده، هزینه‌های ناشی از تورم ایجاد شده به خاطر هدفمند کردن یارانه‌ها را در بخشی به کارگران و کارمندان تحمیل می‌کردند. بنا بر این گزارش، دولت در ماده 14 لايحه هدفمند كردن يارانه‌ها، پيشنهاد كرده بود كه الزام به افزايش حقوق كاركنان دولت موضوع ماده 150 قانون برنامه چهارم توسعه و مواد 64 و تبصره آن و ماده 125 قانون مديريت خدمات كشور و ماده 41 قانون كار ـ که می‌گوید دولت موظف به افزایش کارکنان دولت و کارگران برابر با نرخ رشد تورم برابر اعلام بانک مرکزی است ـ از زمان اجرای اين قانون موقوف الاجرا شده و همه قوانين مغاير با اين قانون از زمان ابلاغ، لغو ‌شود. اين ماده بر توقف افزايش حقوق و دستمزدها از زمان اجرايي شدن اين لايحه، براي پيشگيري از ايجاد تورم دوچندان تأكيد كرده بود. بدین ترتیب، دولت در صدد بود تا همان افزایش چند درصدی حقوق سالانه کارگران و کارمندان را نیز متوقف کرده تا تورم را تا اندازه‌ای کنترل کند. این در حالی است که با افزایش چند درصدی سالانه حقوق کارگران و کارمندان و با توجه به تورم 20 درصدی کشور، این اقشار به زیر خطر فقر سقوط کرده‌اند، حال آنکه با تورم 40 تا 60 درصدی تورم به دلیل اجرای طرح هدفمند کردن یارانه‌ها و افزایش نیافتن حقوق کارمندان و کارگران، چه بلایی دامن‌گیر این اقشار می‌شد! همه اینها در حالی است که فشار عمده تورم را اقشاری که حقوق‌بگیر ثابت هستند، تحمل می‌کنند و اقشاری که مشاغل آزاد و غیر دولتی دارند، معمولا کسب و کار خود را با افزایش و کاهش تورم تطبیق می‌دهند. به نظر می‌رسد، اطلاع رسانی نامناسب و در جریان نگذاشتن مردم ـ به عنوان کسانی که آثار اجرای این طرح به طور مستقیم در زندگی آنها نمایان می‌شود ـ از مفاد این طرح و تصمیمات دولت، در صورت اجرا به یکباره فشار بی‌سابقه روانی به آنها وارد خواهد کرد که پیامدهای بسیار خطرناکی برای جامعه خواهد داشت. اتحاد بین المللی در حمایت از کارگران در ایران

جرم من خورشید را بنمودن است نویسنده: سمیرا اهورا

مبارزه کارگر علیه نظام سرمایه داری مبارزه ایست بس کهن که همچنان ادامه دارد اما در این دنیای پر فقرو مسکنت چیزی تغییر نکرده چون باوجود این تضاد طبقاتی کاخ نشین کاخ نشین است و کوخ نشین کوخ نشین تر گشته، فقط این حماسه خستگی ناپذیر این مبارزان است که همچنان برپاست وادامه دارد مکان مورد نظر فرسنگها از جاده فاصله دارد برای حس کردن بوی تعفن وتهوع آن نیاز به شامه قوی نمی باشد . این مکان جایست که حتی پرنده گان مهاجر وگم کرده ره از آسمانش پرواز نمی کنند ویا گنجشکی هر چند تشنه از آب مسمومش قطره ای نمی خورد. آری این جا مکان جمع آوری زباله های شهر می باشد دراین جا کارگرانی در هر سنی مشغول جدا سازی وتفکیک زباله میباشند. کودک 13ساله ای پس از گشودن یک کیسه به مانند سربازان چنگ جهانی که غنیمتی به دست آورده باشد با شتاب ودور از چشم دیگران کناری پنهان می کند، آن چیز ی نیست جز یک اتاری دستی الوده به زباله که از دست کودکی ناز پرورده ویا به اشتباه یا شاید از سر دل زدگیش سراز کیسه زباله در آورده، در هر صورت هر چه بود برای او حکم یک غنیمتی را داشت که در میدان جنگ زندگیش به دست آورده بود. دراین هنگام شخصی رشته افکارم را از هم گسست. او دوان دوان خود را به کارگران رساند واندکی بعد همگی در گوشه وکناری پنهان کردند حدسم درست بود آن فرد خبر آمدن مامور بیمه را به همراه داشت و آنها که از قبل مورد توجیه قرار گرفته بودند. این امر کار فرما بود واگر غیر از این رفتار می کردند هیچ یک حق برگشت به کار را نداشتند واگر یک نفر قانون کارفرما را زیر پا می گذاشت همگی تاوان پس می دادند و این مجازات برای آنان که در بدر بن بست بدبختی بودند بزرگترین مجازات بود. به مانند حکایت چراغ برق آن بن بست که اگر می شکست برای آن اهالی به معنای از دست دادن آفتابشان بود مردی که از بقیه رنجور تر بود نظرم را جلب می کند کنارش می نشینم واو سفره پردرد ش را اینچنین می گشاید، 38سال دارد اما ظاهر شکسته و نزارش بیشتر از 50 نشان می دهد 2سالیست در آن مکان عفونت زا کار می کند، روزی 4000 تومان مزد می گیرد و 100000 تومان اجاره منزل می دهد دارای دو فرزند می باشد که هر دو با کمک رسانی مردم مشغول تحصیل می باشند محل زندگیش (اگر بشود نامش را زندگی گذاشت) در دور افتاد ه ترین منطقه شهر قرار دارد آلونکی بی در و پیکر، بدون وبدون هیچ رفاهی دور تا دور اطاق را برای حفاظت از سرما با گونی استتار کرده اند. او می گوید برای اینکه هزینه رفت وآمدم کمتر شود مجبورم ساعت 4 صبح مسیر طولانی منزل تا محل کار را پیاده طی کنم او وضع جسمانی خوبی ندارد. همیشه بر این باور بودم که گریه زن طبیعی است اما هرگز شاهد گریه مردی نبودم و در موردش نظری نداشتم. اما این بار با دیده دل اشک یک مرد را دیدم مردی که با تمام وجود زیر یک مشت بی عدالتی وهرج ومرج جامعه خرد شده بود. با دستان پینه بسته اشکهایش را پاک می کند وروی بر می گرداند شاید برای او نیز سخت می باشد که یک زن اشکش را ببیند. گریه کن شاید اشکهایت مرهمی شود بر دردهایت گریه کن شاید گریه تو وسیله ای باشد برای بیدار گشتن وجدان خفته بشریت نه تنها این کارگران بلکه هزاران کارگر دیگر وضعیتی مشابه دارند کارفرما برای آنها عیدی ناچیز و حق بیمه ای در نظر نمی گیرد. وتا آنجا که ممکن است از آنها بیگاری می کشد واگر یک نفر لب به اعتراض بگشاید آنچنان بر زمینش می نشانند که دیگر توان برخواستن نداشته باشد. این وضع اسفبار کارگرانیست که صدای تک سرفه هایشان از چند فرسخی به گوش می رسد اما ما را چه می شود که این صدا ها را نمی شنویم ؟ و یا شاید می شنویم اما بی اعتنا از کنارشان عبور می کنیم. به راستی به کدام گناه محکومند؟ نه این قشر مظلوم هیچ گناهی ندارند جز اسیری آنان یکی از این هزاران اسیر کمند سرمایه ونظام سرمایه داری هستند بیاید اینگونه چشم برروی واقعیت نبندیم، همتی تا خورشید حقیقت خود را بنماید

سمیرا اهورا /عضواتحادیه آزاد کارگران

شرکت جهاد نصرکردستان یکی از شرکتهای راهسازی است که قبلا زیر مجموعه ای از جهاد کشاورزی بود.

این شرکت از جمله شرکتهایی است که پروژه آماده سازی زمین مسکن مهر را با قیمت هنگفتی برای اقشار کم درآمد !!!؟؟ را به عهده گرفته است . در این قسمت از شرکت 250 راننده مشغول بکار میباشند ، این شرکت نیمه دولتی حدود چهار ماه است که حقوق این رانندگان را نپرداخته است ، واین درحالی است که این شرکت در حال خرید ماشین آلات از شرکت هیتاچی ژاپن میباشد لازم به ذکر است جمع حقوق پرداختی کارگران این شرکت یک صدم ا ز مبلغی هم نمی باشد که جهت وارد کردن ماشین آلات از ژاپن هزینه میکنند .

کمیته ی هماهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری
1388/8/10

www.komitteyehamahangi.com
www.komitteyehamahangi.blogfa.com
komite.hamahangi@gmail.com

گزارشی کوتاه از وضعیت کارگران لوله سازی لوشان

طبق آخرین گزارش داده شده از شرکت لوله سازی لوشان واقع درشهر انزلی ،کارگران پروژه به خاطر حقوق های معوقه (5ماه) و همچنین پرداخت نشدن حق بیمه دست به اعتصاب زدند ودر این جریان تعدادی از کارگران اخراج شدند و بقیه کارگران از طریق شکایت به دادگستری انزلی توانستند حقوق معوقه خود را به صورت چک در چند مرحله در یافت کنند .اما بعد از این جریان کارفرما به نام تعدیل نیرو تمامی کارگران را اخراج کرده تا بتوانند همین شیوه را برای گارگران تازه نفس و جدید پیاده کنند.دور از انتظار هم نبود. کارگران استخدامی جدید نیز از اول تیر ماه هیچ گونه حقوقی دریافت نکرده اند و بدون در یافت عیدی سال 88 و سنوات مشغول کار شبانه روزی پروژه عظیم خط لوله فاضلاب هستند. این پروژه به منظورتغییرشرایط فاضلاب شهری، درچند شهر شمالی همچون رشت در حال اجرا می باشد .

شرایط کار،بخصوص پروژه های عمرانی در ایران به صورتی است که کارگران مجبورند تمام شرایط قراردادی که کارفرمایان در هنگام شروع کارمی گذارند را بپذیرند .
با نگاهی به چند بند از قرار داد کار با مدت معین که از طریق شرکت لوله سازی لوشان تهیه شده، قدرت نمایی و تسلط بر کارگران از جانب کارفرمایان را می توان مشاهده کرد.
در بند 3:کارفرما مجاز خواهد بود نسبت به تغییر محل خدمت کارگر اقدام نماید و کارگر حق اعتراض ندارد .
بند 4: ساعات صرف غذا و فریضه نماز جز ساعات کار محسوب نخواهد شد !
تبصره یک : کار فرما حق خواهد داشت که با توجه به فصول سال ساعات کار را به هر نحو که صلاح می داند تغییر دهد.
بند 7: حق السعی ماهیانه به استناد به مصوبات شورای عالی کار به مقابل هر 30 روز کار کرد محاسبه و پرداخت می گردد.(اما در طی این چند سال از 3 ماه تا 5 ماه دیر کرد در پرداخت حقوق کارگران را داشته است) .
بند 12:ساعات کار کرد در هفته 44 ساعت می باشد وکار اضافی با توافق طرفین وبا رعایت اصل 59 و 60 قانون کار محاسبه و پرداخت می شود .(در صورتی که کار اضافی در این پروژه اجباری است و در شیفت شب هم کارگران باید کار کنند)
بند1-20: در مواردی که کارگران به علت شرایط جوی و یا شرایط دیگر با تعطیلی موقت مواجه گردند، مدت تعطیلی به حساب مرخصی سالانه کارگر منظور میگردد وچنانچه کارگر بدلیل فوق الذکر بمدت طولانی تعطیل گردد قرار داد کار به حالت تعلیق در می آید .(این بند با در نظر گرفتن شرایط جوی انزلی از آن دسته شاهکارهای قانون تسلط بر کارگران چیز دیگری نمی تواند باشد .)
بند 2-20: مجموعه مرخصی های ساعتی استفاده شده کارگر تبدیل به مرخصی روزانه و از مرخصی سالانه کسر می گردد.

کمیته ی هماهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری
1388/8/9

گزارشی از شرکت تولیدی کانال پیش ساخته ، لوله وقطعات بتنی گیلان

خصوصی سازی اقتصاد ایران به عنوان یکی از شرط های ورود کشورمان به سازمان تجارت جهانی است که موجب تشدید زندگی فلاکت بارکارگران شده است .نگاهی به نتایج عملی اجرای این سیاست به عنوان نمونه در استان گیلان گویای این قضیه است . در استان گیلان شرکتهایی همچون پنگوئن ، الکتریک رشت ، صنایع پوشش و بعضی از شرکتهای مستقر در شهر صنعتی از آن جمله شرکتهایی می باشند که به بهانه خصوصی سازی منجر به بسته شدن کارخانه و در نهایت تعطیلی آن شده است . با این توضیح کوتاه می پردازم به گزارشی از وضعیت یک نمونه از این شرکت ها :

شرکت تولیدی کانال پیش ساخته ,لوله وقطعات بتنی گیلان (سهامی خاص) واقع درکیلومتر 12جاده تهران با همکاری گروهی از مدیران و مهندسان شرکت SOSEA فرانسه از سال 1351 شروع به فعالیت نمود .محصولات این شرکت عمدتا لوله های تحت فشار وکانال های بتنی که در صنعت آب و فاضلاب دارای کاربرد گسترده دای می باشد را شامل می شود.

در ابتدا کل سهام شرکت کانال متعلق به سازمان آب منطقه ای گیلان بوده است تا اینکه از اسفند ماه سال1370 کارخانه به شرکت تولیدی کانال پیش ساخته ، لوله وقطعات بتنی گیلان (سهامی خاص) تغییر نام داد و ترکیب سهام شرکت به سه بخش تقسیم شد.49 درصد در اختیار آب منطقه ای گیلان باقی ماند ,26درصد ازآن سهام شرکت خصوصی نیرو شد وبقیه به شرکت آب وفاضلاب استان واگذار گشت.

کارخانه باتمامی کمی و کاستی ها و وجود ضعف در مدیریت کماکان به کار خود ادامه می داد تا اینکه در سال 83 در راستای اجرای سیاست خصوصی سازی (اصل 44قانون اساسی ), 49در صد سهام آب منطقه ای به شرکت تخصصی ساتکاپ منتقل شد.ساتکاپ شرکتی دولتی واز اقمار وزارت نیرو است که وظیفه ی تهیه و تولید تجهیزات مورد نیاز در صنعت آب و برق را بر عهده دارد.در حقیقت ساتکاپ از سال 83 مامور خصوصی سازی شرکت های متعلق به وزارت نیرو شد و وظیفه اش پیدا کردن مشتری برای شرکت ها وکارخانجات مورد نظر بوده است.

با حضور مدیریت انتصابی از سوی ساتکاپ برای این شرکت که از نظر تخصصی هیچ ارتباطی با فعالیت شرکت تولیدی کانال پیش ساخته ،لوله وقطعات بتنی گیلان نداشت در طی سه سال یعنی تا سال 86 بدهی شرکت به مرز 5میلیارد تومان رسید ….

فشار از سوی دستگاه های مادر مستقر در تهران روز به روز بیشتر شد .در آن سال مکاتبات بسیاری از سوی کار کنان شرکت که خواهان بازگشت دوباره شرکت به دامان وزارت نیرو بودند ،شد .چرا که نگران از رقم خوردن سرنوشتی ،مشابه دیگر کارخانجاتی که در این سالها به تیغ خصوصی سازی سپرده شد ه اند ، بوده اند.ساتکاپ اعلام کرد که به هیج وجه امکان برگشت دوباره شرکت به وزارت نیرو وجود ندارد واین امر در راستای اصل 44قانون اساسی می باشد .

کارکنان شرکت شامل مدیران رده پایین,مهندسان و کارگرانی که از آینده این وضعیت پیش آمده نگران بودند و می دانستند که در طول چند سال اخیر بدلیل مدیریت های ضعیف و خصوصی سازی بر سر کارخانه ها یی که می توانست بسیار موفق باشد چه آمده، پس ازبررسی به این نتیجه رسیدند که در مزایده شرکت کنند تا بتوانند مدیریت کارخانه را بدست گرفته و از تصاحب کارخانه بدست افرادی نا معلوم جلوگیری کنند تا سرنوشتی مشابه شرکتهای دیگر مستقر در شهر صنعتی رشت و… برای این شرکت رقم نخورد.

کارکنان شرکت بعد از استعلام از تهران در قالب شرکت تعاونی مصرف کارکنان , مجاز به شرکت در مزایده شدند.اولین مزایده در 15 اسفند همان سال برگذار شد و به غیر از شرکت تعاونی مصرف تنها دو شرکت کننده ی دیگر در مزایده بودند که تعاونی در مزایده موفق به خرید کارخانه نشد!

خریدار برنده نیز ،بخاطر شر ط هایی که از طرف صاحبان شرکت اعلام شد از خرید آن منصرف شد.البته قابل ذکر است که دلیل اصلی خرید این کارخانه با بدهکاری کلان وفاقد نقدینگی چیزی جز چشم داشتن به زمین تقریبا 10هکتاری نمی تواند باشد.

در طی این دوسال چند بار دیگر این شرکت به مزایده گذاشته شد اما بدلیل شروط تعیین شده از طرف کارفرما ،همچنین قیمت بالا و فرسودگی دستگاهها, خریداران از این کار منصرف می شوند. اگر این روند ادامه پیدا کند برکسی پوشیده نیست که به وضعیتی مشابه وضعیت شرکت چینی گیلان یا الکتریک رشت دچار خواهد شد . سرمایه داران با بی میلی نشان دادن نسبت به خرید این شرکت موفق می شوند تا وضعیت اقتصادی این قبیل شرکت ها به مرحله ورشکستگی برسد که در نهایت چیزی نیست جز تعطیلی این گونه شرکتها و بیکاری عده زیادی از کارگران .

کمیته ی هماهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگری
1388/8/9

در شهریور 87، هیئت تشخیص اداره کار استان کردستان بر اساس شکایت کارفرمای کارخانه پرریس در سنندج حکم اخراج کارگران این کارخانه را صادر کرد. کارگران به هیئت حل اختلاف این اداره شکایت کردند و این هیئت پس از چندی رای هیئت تشخیص را نقض و کارگران را ابقا کرد. کارفرما برای نقض این رای به دیوان عدالت اداری شکایت کرد، اما این دیوان عدالت شکایت کارفرما را رد نمود و رای هیئت اختلاف مبنی بر ابقای کارگران را تایید کرد. با این همه، کارفرما کارگران را به کارخانه راه نداده و اکنون با وجود رای نهادهای دولتی مبنی بر ابقای کارگران عملا کارگران را اخراج کرده است.
پرسش این است : این داستان چه چیزی را نشان می دهد و چه درسی برای کارگران دارد؟ اولا نشان می دهد که سرمایه دار اگر بخواهد می تواند رای دولت را در صورتی که به نفعش نباشد نادیده بگیرد و زیر پا بگذارد. ثانیا نشان می دهد که به قول معروف چاقو دسته خودش را نمی برد، یعنی دولت نه تنها به سرمایه دار فشار نمی آورد بلکه کاملا از او پشتیانی می کند. وگرنه دولتی که هرگونه مخالفتی را با قوانین اش به خون می کشد چه طور نمی تواند یک سرمایه دار فکسنی را که برای قانون و رای اش تره هم خرد نمی کند به مجازات برساند؟ همین امر نشان می دهد که دولت در دعوای بین کارگر و سرمایه دار به هیچ وجه بی طرف نیست و کاملا در طرف سرمایه دار قرار دارد. «سه جانبه گرایی» یعنی کشک !! دو جانب بیشتر نداریم : یک جانب کارگر و جانب دیگر سرمایه دار و دولت. اما، ثالثا و مهم تر از همه، آنچه این داستان نشان می دهد این است که کارگران در این مدت، با تمام مبارزه ای که کرده اند و با تمام هزینه ای که بابت این مبارزه پرداخته اند، فقط نقش توپ فوتبال را بازی نموده اند و توسط  سرمایه دار و دولت  به هم پاس داده شده اند. هدف  ما بررسی علل همین نکته اخیر در حد این نوشته مختصر است.
نیازی به گفتن ندارد که ما کارگران ایران در جهنمی از مناسبات سرمایه داری و در زیر سایه سنگین دولتی سرمایه سالار زندگی می کنیم که نه تنها سر سوزنی حق و حقوق برای ما قائل نمی شود بلکه کمترین مخالفت ما با این بی حقوقی مطلق را با زندان و شکنجه و گلوله و اعدام پاسخ می دهد. بنابراین، بی تردید آن عامل اصلی که کارگر پرریس را به توپ فوتبال سرمایه دار و دولت تبدیل می کند همین بی حقوقی و سرکوب عجین با سرمایه داری جهنمی ایران است. اما فقط بی حقوقی و سرکوب نیست که کارگران را به توپ فوتبال تبدیل می کند. سرمایه داری علاوه بر اعمال بی حقوقی و سرکوب از هزار طریق توهم به رفرم و اصلاحات و مبارزه قانونی را نیز در کارگران ایجاد می کند. سرمایه و موجودیت سرمایه داری از زمین و آسمان به کارگران القا می کند که راه زندگی و بهبود معاش و رفاه خود را در داربست بقای جهنم کارگرکش بردگی مزدی جستجو کنند و از هر نوع مبارزه ضد سرمایه داری  با دورنمای لغو کارمزدی چشم بپوشند. این، پدیده ذاتی سرمایه در سراسر جهان است. اما بدبختی کارگر  و عواملی که او را به توپ فوتبال تبدیل می کنند به همین جا ختم نمی شوند. مسئله این است که احزاب و تشکل هایی وجود دارند که تحت عنوان دفاع از کارگر و با ادعای نمایندگی کارگران، نه تنها این توهم ویرانگر را برای کارگران افشا نمی کنند بلکه با تبدیل شدن به زبان های گویا و به نظریه پردازان این رفرمیسم مدام بازتولیدشونده از بطن سرمایه داری، کارگران را به بیراهه مبارزه قانونی می کشانند. منظور ما فقط احزاب و تشکل هایی نیستند که آشکارا اصلاح طلبی و مبارزه  قانونی را تبلیغ می کنند و کارگران را علنا و بی پرده به این بیراهه می کشانند. این ها رسواتر از آنند که نیاز به افشا داشته باشند. رفرمیست و سندیکالیست بودن فقط این نیست که عده ای کارگر یا مشتی حزب نشین چشم انتظار سیادت  و ریاست بر جنبش کارگری، به صراحت و عریانی تعلق خویش را به رفرمیسم و سندیکالیسم اعلام کنند. تاریخ مبارزات کارگران دنیا در برگ برگ خود شاهد وقوع  این حقیقت تلخ است که همواره بخش هایی از دشمنان طبقاتی توده های کارگر پرچم دروغین ستیز با سندیکالیسم در دست، سرود جنگ علیه رفرمیسم بر زبان، حماسه آتشین  رهایی  پرولتاریا بر لب، مخرب ترین راه حل های رفرمیستی و سندیکالیستی را در اذهان کارگران القا کرده اند. آنان با توسل به تمامی راهکارها، به ویژه با بهره گیری از توهم و ناآگاهی کارگران و با اتکا به وارونه پردازی هایی که سرمایه داری بر فضای اندیشه و عقل توده های کارگر حاکم کرده است، به رغم هر نیتی که داشته اند، عملا تلاش کرده اند تا کارگران را در بیراهه های  رفرمیسم سرگردان کنند. دستیازی این جریانات به این راهکار رفرمیستی جبر رویکرد طبقاتی آنان است. محافل، احزاب و گروه هایی که تمامی آمال و آرزوی آن ها در کسب قدرت سیاسی، استقرار سرمایه داری دولتی در زیر نام سوسیالیسم و بالاخره حکومت بر طبقه کارگر خلاصه می شود، راه موفقیت خویش را در کشاندن جنبش کارگری به این بیراهه ها جستجو می کنند. دعوی بی اساس مبارزه برای رهایی طبقه کارگر در زیر بیرق  ستیز با رفرمیسم و در همان حال بیشترین تلاش برای  منجمد کردن مبارزات جاری کارگران در راهبردهای سندیکالیستی امر ذاتی این جریانات است.
جنبش کارگری ایران تاریخاً اسیر این بیراهه ها و راه حل های مخرب و شکست آمیز بوده است. صرف نظر از جریاناتی از نوع حزب توده و احزاب سلف و اعقاب نوع اکثریتی آن، که تا توان داشتند سموم کشنده رفرمیسم را در کالبد جنبش کارگری تزریق کردند، رفرمیسم چپ سرنگونی طلب مدعی دروغین جدال با سندیکالیسم و رفرمیسم نیز در قالب رژیم ستیزی رفرمیستی عین همان راه حل ها، راهبردها، سیاست ها و رویکردهای حزب توده ای را پی گرفت و بر مبارزات روز کارگران تحمیل کرد. جنبش کارگری ایران در کنار تحمل ددمنشانه ترین سرکوب ها و قتل عام های دولت های جنایتکار سرمایه داری و در کنار تنفس زهرآگین ترین القائات رفرمیسم یکسره بازتولیدشونده از دل نظام سرمایه داری، همواره بار سنگین و سهمگین این کژراهه را نیز تحمل کرده است. این جنبش امروز و در شرایط جاری به بدترین و دردناک ترین شکلی تاوان غلتیدن به این بیراهه  را پس می دهد.
آنچه در کارخانه پرریس و بر مبارزات کارگران این واحد صنعتی در طول این چند سال گذشته است نمونه بسیار بارزی از همین اثرپذیری  کارگران  از القائات رفرمیستی است. کارگران چند سال است که بر سر دستمزدهای معوقه و تضمین اشتغال خویش با سرمایه دار مالک شرکت در حال جدال هستند. در همه این مدت بنیاد کار آن ها بر مبارزه قانونی و فرار مؤکد از هر نوع اعمال قدرت مؤثر طبقاتی و ضدسرمایه داری در این جدال، استوار بوده است. همه کارها را انجام داده اند و فقط از به کارگیری قدرت متحد خود علیه سرمایه و نظام سرمایه داری  اجتناب کرده اند. چند بار خود را به تهران رسانده اند تا در بارگاه قدرت احمدی نژاد به بست و تحصن بنشینند و شکایت سرمایه دار را پیش دولت سرمایه داران ببرند!! روزها در طول و عرض دالان های پیچ در پیچ اداره کار سنندج انتظار کشیده اند. از این نهاد دولتی به آن نهاد دیگر رجوع کرده و فریاد گله و شکایت سرداده اند. ماه های متوالی چشم به راه صدور حکم از هیئت های تشخیص و حل اختلاف و دیوان عدالت نشسته اند. احکام هیئت حل اختلاف و دیوان عدالت مبنی بر ابقای خود را دریافت کرده اند اما کارفرما هیچ محلی به این  حکم ها نگذاشته و آن ها را به کارخانه راه نداده است.  کارگران همه این کارها را انجام داده اند و نتیجه آخر تمامی این مسافرت ها، بست نشینی ها، به احمدی نژاد آویختن ها، به هیئت حل اختلاف التجا کردن ها، به دیوان عدالت متوسل شدن ها و در یک کلام نتیجه این توپ فوتبال شدن ها این شده است که سرمایه دار جز 6 نفر همه آن ها را اخراج کرده و دستمزدهای همین 6 نفر را هم چند ماه است که پرداخت نکرده است. کارگران کل زوایا و اکناف و طول و عرض این دورتسلسل باطل را پیموده اند و به توپ فوتبال تبدیل شده اند زیرا مصمم بوده اند که مبارزه قانونی کنند!!
در طول تمامی مدتی که کارگران پرریس کارهای فوق را انجام می داده اند کارگران سایر کارخانه های مهم سنندج و کردستان هم مشغول همین نوع تلاش ها بوده اند. یک سؤال اساسی در اینجا این است که آیا واقعاً این توده وسیع کارگر که همگی بسیار خوب همدیگر را هم می شناسند، از این امکان برخوردار نبودند که کل قدرت خود را یکی کنند، شورایی با هم متحد شوند، از همه همزنجیران خود در کردستان و در همه جای ایران و جهان یاری طلبند و در همین راستا با اعمال قدرت متحد شورایی ضد سرمایه داری خود تمامی این کارخانه های در حال تعطیل را از دست صاحبان آن ها خارج کنند و با اعمال قدرت خود علیه دولت از او بخواهند که تمام نیازهای اداره کارخانه ها توسط کارگران را تامین کند؟ کارخانه ها را سنگر مقاومت و ستیز خود با سرمایه داران کنند و با زبان قدرت و سلاح واقعی پیکار طبقاتی با نظام سرمایه داری حرف بزنند و خواستار تحقق مطالبات خود شوند؟
پاسخ این سؤال برای کارگران آگاهی که با مغز ضدسرمایه داری و ضدرفرمیستی به دنیا و تاریخ نظر می اندازند حتماً مثبت است. فرض کنیم حتی شکست می خوردند. دراین صورت یا در واقع در بدترین حالت از لحاظ رسیدن به خواست های روز خود مثل حالا بودند. اما از لحاظ جنبش طبقه و آرایش قوای طبقاتی شان در مقابل سرمایه داری هزاران سر و گردن از حالا بالاتر بودند. این همه ذلت و خفت را تحمل نکرده بودند. درخت پیر و کهنه و نفرت بار رفرمیسم و قانون گرایی سرمایه داری را این همه آبیاری نکرده بودند. به جای رفرمیسم و مبارزه قانونی قدرت متحد ضدسرمایه داری خود را سازمان داده بودند. این قدرت را در میدان واقعی پیکار به مصاف کشیده بودند. حتی به فرض شکست، یک کارنامه بسیار پرافتخار مبارزه طبقاتی در پشت سر خود داشتند. حتی به فرض شکست، یک دنیا تجارب پرارج و گرانبها برای ادامه پیکار در دست داشتند. به تحکیم پایه گذاری سنت های نوین مبارزه ضدکارمزدی کمک کرده بودند و برای روشن نگه داشتن شمع مبارزه طبقاتی علیه سرمایه انرژی زیادی فراهم می آوردند. کارگران پرریس و شاهو و نساجی کردستان و کارخانه های دیگر چنین نکردند و چنین بود که به توپ فوتبال سرمایه داران و دولت تبدیل شدند.

کمیته هماهنگی برای ایجاد تشکل کارگری
11 آبان 1388
www.hamaahangi.com
khbitkzs@gmail.com

بنا به خبر دريافتى٬ هم اکنون بیش از 40 نفر از کارگران شرکت تولید گستر آسیا در معرض خطر جدی اخراج و بیکاری هستند. ترس از اخراج و بیکاری و سقوط در دریای فقر و گرسنگی بیشتر، کابوس تلخ و اضطراب هولناکی است که اینروزها بشدت زندگی این کارگران زحمتکش و خانوادهای محرومشان را درخود فرو برده است. هر یک ازاین کارگران حداقل دارای یک تا سه سال سابقه کار هستند اما هیچ تضمینی برای حفظ شغل و تامین حداقل ترین نیازهای زندگیشان ندارند. شرکت تولید گستر آسیا از سال پیش تاکنون بتدریج و در مقاطع مختلف به بهانه های واهی حدود 60 نفر از کارگران را بدون پرداخت هیچگونه حق و حقوقی اخراج نموده است. امروز از طرف حضرات سرمایه دار و عواملشان زمزمه هایی به گوش میرسد که گویا شرکت دچار بحران مالی شده، سفارشات کاریش کمتر شده و سود دهی خود را از دست داده است! چند هفته پیش گفتند شرکت تا پایان مهر ماه تعطیل میشود و حالا میگویند چند تا قرارداد کاری بسته ایم ببینیم تا پایان آذر ماه چه میشود! البته پر واضح است تا پایان آذر ماه هم هیچ “امام زمانی” ظهور نخواهد کرد که به آن دخیل بيندند! سراپای این نظام وارونه و ضد انسانی سرمايه دارى٬ که سود خدای آن و ضد کارگر بودن قانون اساسى آنست٬ در بحران و فساد و تباهی فرو رفته است. زندگی کارگر، آرزوها و و نیازهاى خانواده های کارگری برای حضرات سرمايه دار انگل و دولت اسلامى شان پشیزی ارزش ندارد. زندگی انسانهای زحمتکش و کارکن بازیچه دست مشتی سرمایه دار و اوباش مفتخور و سودجو و سرکوبگرست. امنیت شغلی، بیمه بیکاری مکفی٬ و دستمزدهای مطابق با هزینه های روز زندگی حق مسلم کارگران است. حقی که باید آن را با اتکا به قدرت اتحاد کارگران متشکل در مجامع عمومی و شوراهای کارگری بدست آورد . شرکت تولید گستر آسیا با 40 نفر کارگر قراردادی سفید امضا و یکطرفه با دستمزد های 264 هزار تومانی٬ از جمله مراکز تولید روکش و تودوزی و صندلی و طرف قرارداد ایران خودرو در جاده آدران اسلام شهر واقع در شهرک صنعتی زواره ای میباشد. کارگران این مرکز در شرایط پر فشار کاری و انجام اضافه کاری اجباری و کار در ایام تعطیل بنا به صلاحدید کارفرما مشغول به کارند .

مرگ بر جمهورى اسلامى

 آزادى٬ برابرى٬ حکومت کارگرى

 زنده باد جمهورى سوسياليستى

حزب اتحاد کمونیسم کارگری ١١ آبان ١٣٨٨ – ٢ نوامبر ۲۰۰۹

وبلاگ سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه:

( http://7tapeh.blogfa.com) تلاش نیروهای انتظامی برای اجرای احکام زندان پنج نفر از اعضای سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه پنج نفرازاعضای هیئت مدیره سندیکای هفت تپه که ازطرف دادگاه انقلاب دزفول به شش ماه حبس تعذیری وشش ماه حبش تعلیقی محکوم شدند.که این حکم ازطرف دادگاه تجدیدنظراهواز مورد تایید قرارگرفت .درراستای اجرای حکم امروزبرای پنجمین بارمنزل اقا جلیل احمدی مورد تفتیش نیروهای انتظامی جهت دستگیرکردن نامبرده قرارگرفت. این درحالیه که هیچگونه احضاریه ای ازطرف دادگاه به ایشان ابلاغ نشده است.وهمچنین امروز به منزل علی نجاتی جهت بازداشت ایشان مراجعه کرده اندوبه ضامن اقای فریدون نیکوفرد هم هشدارداده اند که اگرنامبرده تاتاریخ ۲۲/۸/۱۳۸۸خودرابه دادگاه معرفی نکند ضامنت وی رابه اجرا خواهندگذاشت.به اقایان محمد حیدری مهرو قربان علیپورهم درمحیط کارشان اعلام کرده اند که هرچه زودترخودرا جهت اجرای حکم به دادگاه شوش معرفی نمایند. چینی اشكان، يك نمونه از نوع استثمار در جهنم سرمايه داري ايران کارخانه چینی اشكان واحد صنعتی نسبتاً بزرگي در شهر صنعتي قزوين است که از شرايط لازم برای استخدام 1000 کارگر یا بیشتر برخوردار است، اما سرمایه دار شرکت به جای این کار و به جای بسنده کردن به سود رایج حاصل از استثمار این تعداد کارگر، دست به برنامه ریزی هايی زده است که می توان از آن به عنوان مدل خاص استثمار نیروی کار در جهنم سرمایه داری ایران نام برد. خطوط کلی این برنامه ریزی عبارت است از: استخدام 150 تا 300 کارگر و سرشکن كردن کل کار 1000 کارگر مورد نیاز بر دوش همین تعداد معدود کارگر تشدید مرگبار استثمار این تعداد کارگر به گونه ای که سود حاصل از استثمار آنان با میزان اضافه ارزش های ناشی از 1000 کارگر کم و بیش برابری کند. تبدیل کل دستمزدها و هزینه استخدام 700 تا 850 کارگر صرفه جويی شده به سود و افزودن آن بر ارقام کلان سودها. اخراج برنامه ریزی شده همه کارگران در طول سال و جایگزینی آن ها با نیروی کار جدید به گونه ای که هیچ کارگری حتی خیال تضمین اشتغال و استخدام و رسمی شدن و گرفتن حقوق اولیه یک کارگر را به مغز خود راه ندهد، هر کارگری در هر لحظه و هر شرايط به آساني قابل اخراج باشد، هیچ کارگری تحت هیچ شرايطی حتی بر گرفتن دستمزد خویش هم اصرار نورزد و خطر مستمر اخراج مجال چنین کاری را به وی ندهد. تعویق طولانی مدت پرداخت دستمزدها و راه انداختن جنجال هاي پرسروصدا درمورد بحران و زیان دهی کارخانه. تبدیل محمل وضع بد شرکت به وسیله ای برای گرفتن وام های سنگین و بیرون کشیدن میلیاردها تومان سرمایه های حاصل استثمار طبقه کارگر از بانک ها. به کارگیری همه این وام های کلان برای سرمایه گذاری های عظیم وانباشت های وسیع در حوزه های پرسود. استثمار توده وسیع کارگران جدید در حوزه های تازه تأسیس انباشت به همان سیاق چینی اشکان. تبدیل حوزه های جدید سرمایه گذاري به دستاویزهای باز هم تازه برای گرفتن وام های جدید و تداوم سرمایه گذاری ها. سرمایه دار کارخانه چینی اشکان سال ها است که همه این کارها را انجام می دهد و در طول این مدت از بیشترین و بی دریغ ترین میزان حمایت دولت سرمایه داری برخوردار بوده است. یک نکته جالب این است که مالک شرکت خودش به کارگران توصیه می کند که در اعتراض به تعویق دستمزدها يشان به نهادهای دولتی شکایت کنند. دلیل این کار او بسیار روشن است. سرمایه دار یقین مطلق دارد که دولت سرمایه هیچ وقعی به اعتراض کارگران نخواهد نهاد. اما همین اعتراض و رجوع کارگران برای وی مجوز وخامت اوضاع اقتصادی کارخانه و گرفتن وام های سنگین برای سرمایه گذاری های کلان را مي دهد. منبع: ایلنا

9 آبان 88 اعتراض و اعتصاب کارگران خبرنگار

کارگران خبرنگار روزنامه های ایران نیوز و صبح اقتصاد 4 ماه است که حقوق نگرفته اند. آنان روز گذشته به عنوان اعتراض دست از کار کشیدند. تعویق دستمزد و مطالبات این کارگران در طول سال های اخیر مدام تکرار شده است. آنان هر بار اعتراض کرده اند اما از وحشت و هراس بیکاری قادر به ادامه مبارزه و اعمال فشار مؤثر بر سرمایه داران صاحب روزنامه ها نشده اند. مالکان هر دو بنگاه خبری مذکور با تشخیص موقعیت ضعیف کارگران و درک رعب و وحشت آنان از بیکاری، حاضر به قبول خواسته های آن ها نشده اند. هر بار برای مدت های طولانی کارگران را سر دوانده اند و در ورطه انتظار اسیر کرده اند. معضل خبرنگاران کارگر فقط تعویق حقوق ها نیست. آنان از هیچ امنیت شغلی و هیچ میزان تضمین برای اشتغال فردای خود نیز برخوردار نیستند. همیشه در معرض اخراج قراردارند. قراردادهای کارشان موقتی و بسیار کوتاه مدت است. کارگران به همه این جنایات سرمایه داران صاحب امتیاز مؤسسات خبری یاد شده اعتراض دارند و خواستار پرداخت دستمزدها و تضمین اشتغال خود هستند.

 منبع: ایلنا

10 آبان 88 محل «جمعیت تلاش برای جهان شایسته کودکان» پلمپ شد

این جمعیت از ۴ سال پیش در شهر ری آغاز به کار کرد و طی این سال ها فعالیت خود را در حوزه های آموزش، مددکاری، بهداشت و … برای کودکان بازمانده از تحصیل و کودکانی که امکان تحصیل در دیگر مدارس را ندارند گسترش داد. هم اکنون حدود ٢٠٠ کودک تحت پوشش برنامه های جمعیت قرار دارد. سال گذشته تلاش فعالان جمعیت برای گرفتن مجوز از سازمان بهزیستی با مشکل رو به رو شد و درنهایت صبح روز دوشنبه ۴/٨/٨٨ مسئولان با درب پلمپ شده جمعیت مواجه شدند. بر در ورودی محل جمعیت اعلانی نصب شده که به موجب آن بر اساس تصمیم مقامات سرمایه و دستور پلیس هیچ کس حق ورود به آنجا را ندارد. پس از یک هفته مراجعه مکرر مدیر و اعضای هیئت مدیره هنوز هیچ گونه پاسخی از طرف پلیس امنیت و وزارت اطلاعات شهر ری داده نشده است. مسئولان به همین دلیل پیگیری را نیز بی فایده خوانده اند. اعضای جمعیت و کودکان محصل برای بازگشایی و ادامه تحصیل می بایست منتظر تماس پلیس امنیت بمانند!! منبع: جمعیت تلاش برای جهان شایسته کودکان 10 آبان 88 مانور کشتار جنبش کارگری توسط دولت سرمایه در روزهای گذشته نهادهای نظامی و امنیتی و پلیسی دولت سرمایه داری ایران در شهر ساری دست به اجرای مانوری زده اند که چه بسا در تاریخ سرمایه داری ایران و شاید هم جهان حادثه کم و بیش تازه ای باشد. البته به آتش کشیدن سراسر جهان علیه طبقه کارگر کار طبیعی و ذاتی سرمایه است. اما راه اندازی مانورهای ویژه برای تدارک و آماده باش در کشتار و قتل عام جنبش کارگری آن هم به صورت بسیار رسمی و زیر عناوین ویژه تبلیغی داستان جدیدی است. بر اساس اطلاع، نیروی نظامی رژیم در شهر ساری با یک برنامه ریزی وسیع، جمعیت کثیری را لباس کارگر می پوشانند، آنان را به صورت کارگر در محلی به عنوان کارخانه دور هم جمع می کنند، از آن ها می خواهند که خواستار طرح مطالبات خود شوند و برای تحقق این مطالبات دست به اعتصاب و راه پیمایی و بستن جاده و آتش زدن لاستیک و چوب بزنند. نیروی سرکوب سرمایه تا اینجا عده ای را به طور تصنعی و مانوری در لباس کارگر به میدان مبارزه می کشانند. بعد با آنان وارد مذاکره می شوند که جاده را باز کنند و به تجمع شان پایان دهند. اما مذاکره به نتیجه نمی رسد و بلافاصله نیروهای عظیم اعمال قهر سرمایه در نقش پلیس و بسیجی و پاسدار را نشان می دهند که در یک چشم به هم زدن بر سر کارگران معترض فرو می ریزند، آنان را سرکوب می کنند، شمار زیادی را راهی سیاه چال می سازند و به این ترتیب جنبش آن ها را در نطفه خفه می کنند. نام جنبش آن ها را هم اغتشاش و قیام علیه امنیت کشور می گذارند و … دولت سرمایه داری این مانورها را راه می اندازد تا میزان آمادگی و تدارک نیروی سرکوب را برای قتل عام جنبش کارگری هر چه بیشتر بالا برد و در همان حال فضای رعب و وحشت و هراس را هم در بالای سر کارگران هر چه سنگین تر و غلیط تر و غیرقابل تنفس تر سازد. اما رژیم خوب می داند که کارگران ایران چنین مانورهایی را به تمسخر می گیرند. آنان صد سال است که هر روز و هر ساعت نه نمایش ساختگی این کشتارها که صحنه های صد درصد عینی و حقیقی آن ها را علیه خویش و جنبش خویش در حال اعمال و اجرا دیده اند.

منبع: هرانا 10 آبان 88

 منبع اخبار -سايت اتحاديه آزاد کارگران ایران;کمیته هماهنگی برای ایجاد تشکل کارگری